Parallax image

Ταξίδι στην Ικαρία – Ουτοπία

Θέατρο - Σινεμά
Next Project Το σπίτι της Veronikas Gkrouget Το σπίτι της Veronikas Gkrouget
Κάψε το σενάριο Previous Project Κάψε το σενάριο
Τετάρτη 27.4

Ώρα έναρξης

21:00

Κοινοποιήστε

Το «Ταξίδι στην Ικαρία – Ουτοπία;» στο Πνευματικό Κέντρο Χανίων
Η Περιφέρεια Κρήτης – Περιφερειακή Ενότητα Χανίων παρουσιάζει το
Ντοκιμαντέρ του Χανιώτη Σκηνοθέτη Μανώλη Παπαδάκη
Τίτλος Ταξίδι στην Ικαρία –Ουτοπία 
JOURNEY TO IKARIA –UTOPIA
Χώρα παραγωγής Ελλάδα
Έτος παραγωγής 2021
Διάρκεια 99.22’
Είδος ταινίας Ντοκιμαντέρ
Γλώσσα διαλόγων Ελληνικά
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Φωτογραφία Παπαδάκης Μανώλης, Χρόνης Τσιχλάκης
Μοντάζ Δάνης Καραισαρίδης
Post production Κώστας Κοσμαδάκης
Μουσική Danis K
Σενάριο-Σκηνοθεσία Παπαδάκης Μανώλης
Με τα λόγια του Σκηνοθέτη…
«Το ντοκιμαντέρ επιχειρεί ένα ταξίδι στην δική μας blue zone, δηλώνοντας από την
αρχή ότι «...αυτά που θέλω να πω είναι τόσα πολλά, που δεν ξέρω τι να πρωτοπώ».
Το ταξίδι ξεκινά με το πιο όμορφο φεγγάρι που χαρίζει το νησί στη συνάντηση
μητέρας γιού, περνά στην Ικαρία του χθες που μπερδεύεται στο σήμερα μέσα από
τους πρωταγωνιστές, κι από εκεί στα δύσκολα παιδικά χρόνια, στο δανεικό φαγητό,
την αίσθηση του άγριου Αιγαίου.
Επισκέπτεται τον τόπο που γέννησε τους μύθους, τις καλομοίρες, το ξωτικό, το
καλάμι που συντηρεί τη φωτιά, το όνειρο που έδωσε τη γέννηση, το σταμάτημα του
χρόνου…
Παρακολουθεί την ιστορία της Θεοκτίστης που ξορκίζει την απειλή μιας αρπαγής και
συνομιλεί με τις γυναίκες που κρατούσαν τα σπίτια, χορεύουν ζεϊμπέκικο σαν να
πετάνε και ακούει ιστορίες για την πορεία μέχρι τις σπηλιές του Μωυσέως .
Ακούει ιστορίες για τον νόστο … για τη δυσκολία μιας ολόκληρης γενιάς να
ομολογήσει τα συναισθήματα της, την νύφη που στολίζει τον σταυρό, την μοναξιά και
τις συζητήσεις που έπρεπε να ξεκινήσουν από την αρχή.
Θυμάται τον φόβο στα παλιά τα χρόνια, τους εξόριστους ως συγκάτοικους και διώχνει
τη μελαγχολία, κρατά την χαρά και την αγάπη για τη ζωή μέσα από την χάρη του
τάνγκο και του βαλς.
Βιώματα βρίσκουν κοινή συνισταμένη , ταυτίζεται η πορεία τους στα βήματα του
ικαριώτικου που ξυπνά τον Διόνυσο κι αφήνεται στο χορό… χορός κυκλικός, χορός
ρυθμός, χορός ζωής … το νησί ταυτίζεται με τον εαυτό μας, το νησί ως τέλος
(σκοπός), ως αγάπη, ως μοίρα…
Η Ικαρία συνεχίζει το ταξίδι της σαν ξεχασμένη κιβωτός, ξεπερνά τα γεωγραφικά της
όρια και γίνεται έτσι απλά το σπίτι των παιδικών μας χρόνων, η δική μας Ουτοπία.»